Dit verhaal is losjes gebaseerd op waargebeurde feiten. Op een dag kwam het zo dat juf Mirjam Walrus bij mij thuiskwam. Oké, haar voornaam is verzonnen, want de waarheid gebied te zeggen dat ik haar voornaam nooit heb geweten. Walrus was echt haar achternaam, in de zin dat haar echte achternaam soortgelijk was, maar die ik wegens privacy redenen aangepast heb.

Zie het maar zo, de volgende lijst (op alfabetische volgorde, om geen enkele naam zwaarder te laten wegen) bevat haar echte naam en soortgelijke namen: mevrouw Amoebe, juf Barracuda, mevrouw Dolfijn, juf Haai, mevrouw Haring, juf Inktvis, mevrouw St. Jakobsschelp, juf Karper, mevrouw Paling, juf Piranha, mevrouw Snoekbaars, juf Trompetvis, mevrouw Walrus, juf Zeehond. Dus, om geen verkeerde indruk te wekken en de persoon in kwestie niet te veroordelen, maar ook geen vooroordelen op te roepen, heb ik voor de neutrale, doch vergelijkbare naam Juf Walrus  gekozen. Mirjam, zoals zij liever niet genoemd wilde worden om evidente redenen, was een beetje een type apart. Beginnend bij haar haar dat donkerblond was (ook dit is weer een keuze uit soortgelijke type kleuren, want Mirjam Walrus’ haar was in het echt zwart, bruin, rood, lichtblond, geel, oranje of groen, de laatste uiteraard als gevolg van een verkeerd uitgevallen chemisch proces – in die tijd (de jaren 90) koos niemand daar vrijwillig voor en het was toen nog niet in om de onderste punten rood, roze, groen of blauw te verven). Maar goed, waar heb ik het nu over? Haar haar zal inmiddels ongetwijfeld geen spoortje meer dragen van de kleur waar zij zich mee voortbewoog gedurende de jaren 90, aangezien pigmenten tijdelijk houdbaar zijn. Wat maakt het dan uit dat zij met een rare kleur haar rond liep – donkerblond?! En wie ben ik om haar kleur haar te veroordelen?

Goed, ik merk dat ik mogelijk te snel ga en jij je misschien afvraagt hoe het nou kon gebeuren dat juf Walrus bij mij thuiskwam. Maarja, het was ook allemaal zo spannend dat ik even vergat uit te leggen wie juf Walrus was. Eigenlijk was ze MEVROUW Walrus – we zaten tenslotte niet meer op de basisschool – en ze was mijn mentor. Tenminste, dat bleef ze maar tegen ons schreeuwen. “IK BEN JULLIE MENTOR!” En dan moet het toch wel waar zijn? Anders ga je niet schreeuwen. Dat zette haar claim namelijk echt wel kracht bij. Vond ik. Met glinsterende ogen keek ik dan naar haar terwijl ze dan als een president in haar megafoon tetterde. Geen enkele andere leraar durfde dat in de klas te doen uit angst voor de Buldog. (De buldog heette natuurlijk niet echt buldog – DUHH! -maar was gewoon de buldog van de rector. Die had in zijn jeugd een trauma opgelopen, zei de dierenarts, en reageerde nogal kort door de bocht op harde geluiden.)

Lees verder