Ik denk dat ik verslaafd ben. Niet aan eten, niet aan sigaretten. Niet aan drank, niet aan sporten. Nee, zelfs niet aan schoenen of tassen—terwijl vrouwen nog wel eens bekend staan om hun obsessieve voorliefde voor schoenen, die ze soms niet of nauwelijks dragen, en tassen. Misschien heb jij ook wel een paar schoenen te veel in je kast staan, of misschien dat je geïrriteerd terugdenkt aan de laatste keer dat je vriendin verkondigde dat ze toch echt een nieuwe tas nodig had. Wat nou nodig?! Je kan toch die blauwe gebruiken? Of die grijze als de blauwe te groot is? Of die zwarte als grijs en blauw niet bij je outfit van vandaag passen?! Ik heb dat met boeken. Nee, niet dat ik kijk of de cover wel matcht met mijn outfit, dat zou echt te erg zijn, maar ik heb wel de neiging boeken te kopen die ik helemaal niet ‘nodig’ heb. (Maarja, wanneer heb je en boek nou echt nodig?) Zucht, ik kan er wel omheen gaan draaien, maar ik ben gewoon verslaafd aan boeken.

Boekwinkels

De laatste paar jaar heb ik drie kasten erbij moeten kopen om mijn boeken te huisvesten (of eigenlijk heb ik het zo geregeld dat ik de aankoop van de kasten heb gedeeld met vriendje B., hij heeft namelijk ook boeken die in die kasten moeten, wel drie). Alhoewel ik meerdere boeken uit mijn immense boekverzameling nog niet eens heb gelezen, is het bijna onmogelijk voor me om een boekwinkel uit te lopen zonder een boek te kopen. Boekwinkels zijn een soort snoeppaleizen voor mij. Het gevoel wat ik heb als ik daar rondloop wijkt niet veel af van het gevoel wat ik als kind had wanneer ik die één gulden (ja, het waren toen nog guldens) zakgeld ging uitgeven aan Fireballs, zure matten of lolly’s. Verslaafd aan boeken. Het zorgt voor een gevulde boekenkast.De Engelse afdeling van de boekwinkels is al helemaal feest, want deze hebben tenminste boeken met mooie covers (in tegenstelling tot de Nederlandstalige boeken). Ik laat mijn vingers glijden over het heerlijke reliëf van When God Was a Rabbit (die inmiddels vertaald is en als een van de weinige vertaalde boeken dezelfde cover heeft als het Engelse origineel). Zelfs de structuur van de pagina’s kan bijdragen aan het leesgenot. Mijn laatste aanwinst (sorry, een-na-laatste, want er is net een pakketje binnengekomen) was Hard Times van Charles Dickens met een kaft die lijkt op een mix van karton en plastic. Zo voelt het. En het voelt heerlijk. En de bladzijdes zijn een prachtige kleur wit. En ze zijn niet te grofkorrelig. En dan te bedenken dat ik alleen nog maar heb gepraat over de vorm van boeken, zonder maar één keer in te gaan op waarom ik inhoudelijk van boeken hou.

Mijn belachelijke criteria voor het aanschaffen van een boek

Ik besluit op een gegeven moment dus om een boek te kopen (vanwege de inhoud uiteraard), maar op Amazon.co.uk aangekomen (soms is dat handiger, al prefereer ik nog steeds de lokale boekwinkel) zie ik meerdere versies van hetzelfde boek. Een normaal persoon zou waarschijnlijk voor de goedkoopste gaan. Wat doe ik? Ik ga alle covers met elkaar vergelijken, ik kijk naar de lettertypen die zijn gebruikt en regelafstanden (dankjewel Google Books preview) en mijn beslissing wordt dus uiteindelijk zwaar beïnvloed door de ‘vorm’ van het boek. Maarja, lezen is nou eenmaal een proces en ik wil het proces zo prettig mogelijk maken. Jij wil toch ook het liefst een film op zo’n groot mogelijk scherm kijken in plaats van zo’n klein ding met ouderwetse beeldbuis, waar je ook nog een video in kan doen? Nou dan?

Postbode met een pakketje met boeken

Pakketje nieuwe boeken. Wel voor m’n studie, maar zo’n pakketje boeken blijft leuk!

Soms resulteert het online kopen van boeken in een absolute teleurstelling. Zo dacht ik dat ik een mooie hardcover van The Scarlet Letter had gekocht, maar omdat ik even vergeten was te kijken naar de afmetingen, kwam ik tot de verrassing te staan dat het boek niet veel groter was dan mijn hand. En dat komt niet omdat ik zulke grote handen heb. (Sterker nog, ik moet mijn handschoenen altijd bij de kinderafdeling halen.) Desalniettemin is het altijd feest om een pakketje te openen wat de postbode komt brengen, dus zo ook vandaag. Hier en daar voel ik wat teleurstelling (te gelig papier, te grof papier), maar er zijn ook een paar pareltjes bij en uiteindelijk kom ik zelfs tot de geweldige ontdekking dat een van de uitgevers de moeite heeft genomen zelf een Ex Libris op de eerste pagina af te drukken waar je je naam in kan schrijven. Prachtig! (Overigens moet ik zeggen dat een van de geweldigste cadeaus die ik (zo ongeveer) in de laatste tien jaar heb gekregen van vriendin V. kwam: een stapel Ex Libris (authentiek gedrukt) met mijn naam er op!)

Een voorgedrukte ex-libris in een boek
Voor mij is dit dus echt een geweldige verrassing!

Moleskine Bookjournal

Goed. Iedereen heeft zijn eigen redenen om wel of niet van lezen te houden. Ik heb een half jaar geleden meegedaan met een wedstrijd en heb toen veel woorden geschreven over mijn liefde voor lezen, dus ik kies nu voor het gemak en heb besloten mijn essay binnenkort eens op mijn site te plaatsen, in plaats van nu daar op in te gaan. Want, vandaag gaat mijn blog niet over lezen, maar over mijn boekenobsessie. (Weet iemand trouwens waarom “boekenobsessie” fout gerekend wordt door de spellingchecker?)

Moleskine bookjournal

Mijn boekenobsessie gaat zelfs zo ver dat ik een Moleskine Book Journal anderhalf jaar geleden voor mijn verjaardag heb gevraagd (en gelukkig heb gekregen), waar ik nauwkeurig de boeken die ik lees in bijhoud. Of beter gezegd, na het lezen laat ik alles even bezinken en dan ga ik (meestal) de volgende dag wat leuks of interessants in mijn Book Journal schrijven. Ik zoek zelfs plaatjes op het internet die ik print en vervolgens in mijn boekje plak. Ik schrijf de leukste, heftigste, mooiste quotes op die ik dan later met veel plezier weer teruglees.

Moleskine bookjournal

Een gewone dag in het leven van de boekverslaafde

Soms heb ik geen tijd om te lezen. Soms heb ik geen tijd om te lezen wat ik wil lezen. Soms ben ik te moe om te lezen, en soms, soms heb ik gewoon geen zin om te lezen (ja, dat komt niet zo vaak voor, maar ik ben ook maar een mens). Maar dan loop ik langs De Kast en trek ik er af en toe een boek uit, de intellectueel spelend die nadenkend voor haar boekenkast diepzinnige levensvragen overdenkt. Maar eigenlijk meestal om even naar mijn boeken te kijken. Of ik voel de kaft. Of ik laat mijn vingers langs de boekruggen gaan terwijl ik naar de keuken loop.

Ben ik nou raar? Ja, ik denk het wel. Ik denk dat heel veel mensen al bij voorbaat mijn blog niet hebben gelezen omdat ze überhaupt niets met boeken hebben. Laat staan dat ze iets gaan lezen van iemand die er iets over schrijft. Ik weet het niet, maar ik denk dat jij vast toch ook wel een hobby of obsessie hebt die af en toe iets te ver gaat. Misschien met platen. Of bier drinken (ik ken iemand die alle bieren heeft geprobeerd in Café België in Utrecht – en dat zijn er veel!). Of misschien met iets anders. Misschien koop jij wel elk kwartaal nieuwe schoenen. Hoe dan ook, ik hoor het graag van je (in een comment hieronder :), want ik ben benieuwd of ik de enige ben met dit soort rare trekken).