Ik ben twee keer eerder in mijn leven naar het circus geweest. De laatste keer is bijna een jaar geleden: het Wereldkerstcircus in Carré. De enige andere keer dat ik in een circus was, was geloof ik toen ik een jaar of 7 was, waar ik me nauwelijks iets van kan herinneren – behalve dan dat ik het toentertijd fantastisch vond. Ik heb dus niet heel veel ervaring met circussen en juist die ene die ik me wel duidelijk kan herinneren, is meteen geloof ik wel weer het beste van het beste (of grootste). (Tenminste, zo kwam het op mij over.)

Maar gisteren hoorde ik dat ik diezelfde dag nog mee kon met O., die een kaartje over had, naar de voorstelling “Sensations” van circus Herman Renz in Soest. Eerste rij nog wel, dus mooi uitzicht. Uiteraard is het een heel ander circus dan het Wereldkerstcircus, alleen al vanwege de locatie, dus ik zal proberen niet alles met elkaar te gaan vergelijken, want dat is niet eerlijk: ze zijn gewoon anders.

De “Sensations” in Circus Renz’ show

Het eerste wat opvalt, is de fantastische lichtshow. (Oké, nu ga ik toch vergelijken, maar ik kan me niet herinneren dat zelfs in Carré het licht zo mooi verzorgd was.) Dit geeft elke act meteen een mooie sfeer en roept inderdaad een beeld op dat past bij “sensations”. Ook niet onbelangrijk: circus Herman Renz heeft een live orkest. Nu denk je misschien, “ja, maar dat is toch logisch”, maar dat is het tegenwoordig dus niet meer. In de wereld van de podiumkunsten begint het live orkest begint tegenwoordig steeds meer in te krimpen en bij sommige shows zelfs te verdwijnen. Het feit dat een 7-koppige band de acts en intermezzo’s voorziet van livemuziek is echt een fantastische toevoeging. Ook de combinatie van soort muziek die zij spelen, van typische circus-muziek (ik zou niet weten hoe ik dat anders moet omschrijven) tot bekende disco-classics, houdt de sfeer, maar ook de vaart, erin.

Stunts

Ik geloof dat elk circus een beetje dezelfde type acts heeft en ook hier kwam het publiek in principe niets tekort. Clowns verschenen steeds weer op een (soms) verrassend moment en spraken zowel oud als jong aan: aan de overkant zag ik mijn 8- en 11-jaar oude nichtjes glunderend toekijken, maar ook de ouders moesten lachen. Acts waarbij balans voor de nodig spanning zorgt, of het nou om het fietsen op een paar-meter-hoge eenwieler gaat, waarbij er ook nog wordt gejongleerd wordt, of om een act op een koord dat zich wel echt heel hoog bevindt, een vrouw die haarzelf balanceert op een stok, terwijl ze allemaal acrobatische poses aanneemt, of drie mannen die zich wagen aan het “Rad des Doods” – waarbij allen ook nog prachtige kostuums aan hebben. Spannend is het zeker.

Dieren, een actueel onderwerp

Dieren, ja, daar wordt het een beetje lastig voor me. In principe wil ik helemaal geen dieren zien als ze zich moeten aanpassen aan de mens. Daarom ga ik bijvoorbeeld ook niet naar de dierentuin. Maar ja, ik zit hier nu en er zijn dieren. Toen ik in de pauze aan mijn nichtjes vroeg welke act ze het leukst vonden tot nu toe, riepen ze in koor “de paarden”! En ja, dat kan ik me voorstellen. Je waant je in een soort sprookje, prachtige lichten, het lijken wel wilde paarden, sterker nog, het hadden zo een soort eenhoorns kunnen zijn. Voor kinderen moet het prachtig zijn. Ik blijf er moeite mee houden. Ik let op de oren van de paarden; staan ze vooruit of achteruit? En ook bij de leeuwen, tijgers en de twee ligers – de ligers zijn een kruising tussen de leeuw en de tijger en hebben hun wereldpremière bij circus Herman Renz beleefd – vind ik het moeilijk om de act tot me door te laten dringen; zonder het door te hebben, blijf ik naar de leeuw staren die me zo treurig lijkt aan te staren.

Enerzijds is het geruststellend om in het programmaboekje te lezen dat de dieren de grootste zorg krijgen. Ze staan onder controle van een vaste dierenarts, hun acts zijn gebaseerd op natuurlijk dierengedrag en bovendien kan je zelf een kijkje nemen hoe de dieren gehuisvest zijn. Ik kan me ook niet voorstellen dat wanneer je met dieren werkt, dit te doen is door de dieren op een onvriendelijke manier te behandelen. Het kan toch bijna niet anders dan dat de trainer zijn dieren liefheeft? Anders ben je ook niet geschikt om met dieren te trainen, lijkt me.

Dit was ook te zien aan een act met de duiven, waarbij één duif een beetje eigenwijs was en er bijna vandoor ging, terug naar de stok waar hij net op had gezeten. Zijn trainer pakte het diertje liefkozend – geen spoortje van frustratie of woede, maar juist een glimlach verscheen op het gezicht van de duivenfluisteraar – en hij nam een minuutje de tijd om het diertje op zijn gemak te stellen en te aaien. Toen hij de duif op de grond zette ging het diertje rustig verder met zijn act.

Maar toch, ook al worden de dieren goed verzorgd, zijn zij niet uit de wildernis gehaald, maar altijd al onder mensen geweest, of sterker nog, geboren in een dierentuin of in het circus, acts met dieren zijn gewoon niet helemaal mijn ding.

Hoe dan ook, circus Herman Renz zet een prachtige 2,5-uur-durende show neer, voor jong en oud.

Er zijn nog kaarten aan de kassa voor vanavond (20.00, dus wees er snel bij!) in Soest, waar ze t/m zondagmiddag te zien zijn; daarna reist het circus weer verder. Check ook www.renz.nl.